Zondagavond, tijd voor een slagje Baarn. De trein is een korte SLT, maar ruim genoeg om iedereen van genoeg ruimte te voorzien. Er zitten zoals gebruikelijk diverse mensen in, van verschillende rangen en standen. De trein rijdt door Soest, wat toch altijd nog een bepaald elan heeft, al was het maar vanwege het paleis dat er nog altijd staat.
Wanneer we op het kleine station van Soest aankomen, het minst gebruikte van de drie stations in Soest, stapt er een keurige man uit met zijn vouwfiets. Ik sta in de deuropening van de cabine van de trein en wanneer hij voorbij loopt, wens ik hem nog een fijne avond.
"Ja, u ook," zegt hij geaffecteerd in het voorbijgaan. Waarna hij toch stopt en zegt:
"Die meiden, he?"
Hij refereert aan de drie tienermeiden die bij elkaar zaten halverwege de trein. Ik zeg ja, ten teken dat ik weet waar hij het over heeft.
"Dat verschrikkelijke gezang, kunnen we dáár niet wat aan doen?"
Kennelijk zitten de meiden gezellig te zingen en valt het bij de man niet heel erg in de smaak.
Hij loopt theatraal hoofdschuddend weg, hij laat mij hardop lachend achter na deze volledig onverwachte opmerking.
In Soestdijk stapt er een jongen binnen die wat door de trein drentelt met zijn bigshopper in de hand. Hij wandelt in mijn richting en begint dan hortend en stotend te vertellen dat hij zijn kaartje is verloren. Wanneer ik hem vraag waar hij naartoe moet, zegt hij:
"Ik moet zo overstappen naar Soestdijk."
Wanneer ik tegen hem zeg dat we daar net weg rijden, hoor ik een vertwijfeld "oh". Ik zeg daarna dat hij in Baarn tien minuten de tijd heeft om een kaartje te kopen bij de kaartautomaat, waarna hij zonder nog iets te zeggen bij me vandaan loopt.
Na aankomst in Baarn staat er een keurig ouder echtpaar op het perron. Die zijn verbaasd, blijkt wanneer de vrouw me aanspreekt.
"Is dit de trein naar Utrecht al?"
Wanneer ik bevestigend antwoord, wijst ze naar de klok.
"Zo vroeg al? Of is dat normaal?"
De trein keert hier in een minuut of vijftien, dat dat normaal is stelt ze gerust.
Vervolgens lopen ze drie deuren verder en blijven dan op het perron staan.
"Mogen we al instappen?" vraagt de man.
Zeker dat ze dat mogen. Vertederend, hoe keurig deze mensen alles aanvliegen.
In de tussentijd heb ik de jonge knul naar de automaat zien lopen. Ik maak een praatje met de machinist en zie de jongen bij de automaat vandaan lopen, het perron af en het station uit. Maar vijf minuten later duikt hij weer op en stapt hij in.
In Baarn hebben we een sleutelkastje. Met dat kastje bedien je de overweg die direct voorbij het perron ligt wanneer je richting Soest gaat. Om te voorkomen dat de overweg te lang dicht ligt, hebben we op een aantal plaatsen in het land zo'n sleutelkastje. Op het moment dat het tijd is, bedien ik het kastje, waarna de overweg direct sluit. In Middelburg hebben we ook zo'n kastje om een overweg te bedienen, maar daar is de situatie iets anders, omdat het een drukkere overweg is, waarbij er ook verkeerslichten op het grote kruispunt ernaast in het spel zijn. Op het moment dat ik het kastje bedien, kun je altijd mooi zien wat dat doet: de verkeerslichten springen direct naar geel en rood, de overweg sluit en ons sein wordt groen, waarna we kunnen vertrekken. En dat alles omdat ik een kastje bedien.
Niet lang na vertrek komen we weer aan in Soestdijk. Maar ik zie de knul niet uitstappen. Dus loop ik voor de zekerheid even terug naar waar hij zit, waar ik hem vraag waar hij nu eigenlijk naartoe gaat.
"Ik moet naar Soest Zuid," zegt hij. Prima, kan ik hem nog even in de gaten houden, maar dat blijkt niet meer nodig.
Vanuit de bossen rijden we over het enkelsporige lijntje terug richting Den Dolder en de bewoonde wereld. Een slagje Baarn, toch even een ontsnapping uit de rest van de wereld.
![Afbeelding](https://i.imgur.com/FwGOoST.jpg)
Agressief
Het is zondagavond en door een aanrijding bij Leiden heb ik net mijn dienstkaartje in de prullenbak kunnen gooien; vanaf Amsterdam had ik naar Leiden gemoeten, naar Utrecht en dan terug naar Zwolle. Maar ik kom Amsterdam door de aanrijding niet uit; mijn trein naar Leiden rijdt niet. Digitaal meld ik me gestrand en ik ga in het personeelsverblijf zitten. Al snel krijg ik een dienstkaartje toegestuurd; met de Sprinter naar Lelystad en dan met een taxi terug naar Zwolle. Prima.
Ik meld me bij de machinist en maak een praatje met hem. We moeten allebei met een taxi vanaf Lelystad naar huis, hij terug naar Amsterdam. Ik neem afscheid van hem en loop langs de trein naar achter om mijn spullen weg te zetten. Maar halverwege zie ik twee donkere jongens in de coupé nogal intimiderend dicht op een jongen die op een stoel zit staan. Ik heb meteen in de gaten dat hier iets gaande is. Terwijl ik de deur open om naar binnen te stappen, zie ik dat een van de twee uithaalt naar de jongen, die een klap in zijn gezicht krijgt. En dus ga ik er tussen staan. Ik weet niet wat de aanleiding is, maar als er geslagen wordt, moet dat direct gestopt worden.
Het maatje van de Antilliaanse jongen die sloeg schiet direct in de verdediging wanneer ik naast hem sta.
'Je weet niet wat er is gebeurd, man!' is het eerste dat ik te horen krijg. En dat kan me eerlijk gezegd ook niet zo schelen; deze twee moeten weg van de jongen. En aangezien de jongen zit en deze twee al staan, zijn zij degenen die gaan verplaatsen. Ik jaag ze een beetje op, waarna ze in beweging komen en de trein verder in lopen. Ik pak mijn portofoon en roep de collega's van Veiligheid&Service op. Ondertussen krijg ik allerlei verwensingen naar mijn hoofd van het maatje van de verdachte. Maar zolang ze blijven lopen interesseert ook dat me niet. Tot hij ineens blijft staan en zegt:
'Ga me maar voorbij, ik hoef er voorlopig toch nog niet uit.'
Mooi. Dat geeft mij de mogelijkheid om uit te stappen. Ik blijf op het perron staan, waar het druk is. Veel mensen hebben het opstootje gezien of het gevolg in de gaten en kijken toe.
Het maatje blijft me uitdagen, begint te roepen dat ik een racist ben. Maar op basis waarvan hij dat roept, is me een raadsel.
Dan komen de collega's van V&S het perron op. En in grote getale. Inclusief hond. De twee worden apart gezet en met twee collega's loop ik naar het slachtoffer. Die zit naast een meisje dat ik in eerste instantie niet had gezien. Het blijkt zijn vriendin en die is in tranen. Zelf ziet hij er ook uit het veld geslagen uit. Ik spreek ze aan en adviseer de jongen, ondanks dat ik verder geen aanleiding heb gezien en verder over het geheel geen oordeel kan vellen, om aangifte te doen. We hebben de dader en zijn maatje, de politie is onderweg. Een van de collega's moedigt de jongen ook aan om aangifte te doen en om op z'n minst even mee uit te stappen om uit de hele situatie te komen.
'Jullie zien er allebei geschrokken uit,' zegt hij. En dat is een understatement.
'En alleen maar omdat je naar mij toe wilde en er langs wilde,' snikt het meisje.
Die ene zin geeft me een heel aardig beeld van wat er is gebeurd. Natuurlijk ken ik de details verder niet, maar aan de agressieve houding van het andere tweetal naar zowel de jongen als naar mij toe af te lezen, was er niet zoveel aan de hand en hebben ze dat volledig uit de klauwen laten lopen. En nu mogen ze met de politie mee. Kansloos.
Het jonge stel stapt de trein uit met de collega's en wordt weggehouden van de twee agressievelingen. Ik schrijf de gegevens van het slachtoffer op om door te geven aan onze Meldkamer. In de tussentijd geef ik de collega's van V&S wat gegevens die zij nodig hebben. Die hebben de situatie volledig onder controle, dus ik neem contact op met de machinist om door te geven dat we kunnen vertrekken. Dat doen we 9 minuten later dan gepland. Maar dat is dan maar even zo...
Telefoon
Het is donderdagavond en ik kom met een Intercity naar Rotterdam langs het perron in Zwolle aan. Een collega van de wal staat op het perron terwijl ik uit de trein stap.
'Ik heb hier een mevrouw,' zegt ze, terwijl ze in de richting van de voorkant van de trein wijst, 'die wil wat vragen aan je.'
Ik kijk naar voren en zie een aantal reizigers op het perron langs de trein lopen, op plek naar een geschikt plekje om te zitten. Daartussen loopt een oudere mevrouw in een blauwe jurk.
'Je bedoelt die dame in het blauw?'
'Ja. Of je de telefoon van haar kleindochter mee naar Amersfoort wilt nemen.'
De vrouw is duidelijk naar me op zoek, maar kan me vooraan niet vinden. Wanneer ze zich omdraait en me ziet staan halverwege de trein loopt ze recht op ons af.
'Meneer, mijn kleindochter heeft haar telefoon bij mij in de tas laten liggen en mijn dochter is al naar huis vertrokken en onderweg naar Amersfoort. Zou u de telefoon mee willen nemen en die aan haar af geven?'
Ik knik een keer voorzichtig en bevestig dat ik dat wel wil doen.
'Oh, u maakt mijn hele dag goed! Anders moet ik nog weer twee uur heen en weer rijden...'
Ik neem de telefoon aan. Daarna vraagt de vrouw:
'Mag ik een foto van u maken en die naar haar sturen?'
Ze heeft de vraag nog niet gesteld of ze voegt er meteen aan toe:
'Ik zal hem daarna meteen verwijderen, hoor!'
Maar daar hoefde ze me niet mee te overtuigen. Ze mag een foto maken.
'Maar ik ga dan wel een gekke bek trekken, hoor!'
En ik voeg meteen de daad bij het woord. Maar de foto valt goed uit en dus wordt er een foto verzonden met mijn goedkeuring. Daarna gaat ze op zoek naar een foto van haar dochter, die de telefoon op komt halen. Die kan ze alleen zo snel niet vinden. Dan heeft ze haar dochter ook nog even aan de lijn.
'Wat moet ze voor u meenemen?' vraagt de vrouw me op een gegeven moment.
'Och niks, het moet er vanaf, niet aan,' lach ik, wijzend naar mijn buik.
'Een appel?' oppert de collega grappend.
'Stuur nog even een foto van jezelf, ik kan er zo niet een van je vinden,' hoor ik de vrouw zeggen.
Die laat ze me kort erop zien en ik zie daarop bijna dezelfde vrouw als die voor me staat, alleen een jaar of twintig jonger.
'Ze lijkt verdacht veel op u,' knipoog ik haar toe.
De vrouw bedankt me nog eens hartelijk en ik wens haar een fijne, vrije avond toe.
Op tijd vertrek ik met de trein en de telefoon uit Zwolle.
Ruim een half uur later kom ik aan in Amersfoort. Bij het binnenrijden heb ik al iemand zien staan die erg veel lijkt op de vrouw in Zwolle. Terwijl de reizigers uit- of instappen, komt de dame naar me toe.
'Jij hebt een telefoon meegenomen!'
'Ik weet nergens van,' begin ik nog lachend, maar dat mag natuurlijk niet baten. Dus overhandig ik haar de telefoon.
In ruil krijg ik een zakje met inhoud.
![Afbeelding](https://i.imgur.com/zacVSZJ.jpg)
'Maar dat had toch helemaal niet gehoeven,' probeer ik nog, 'ik heb alleen maar een telefoon meegenomen.'
'Nee hoor, je hebt mij heel blij gemaakt.'
'En je dochter waarschijnlijk nog meer.'
'Ja, die helemaal...'
Ik vraag haar hoe oud haar dochter is, het antwoord is 12.
'Dan staat haar hele leven er in, al haar vrienden...'
'Precies.'
We nemen afscheid, zij vertrekt met de telefoon van haar dochter, ik met een zak met snoeperij. Die komt wel op!
Conducteur Mike